Persreacties

Eigenzinnig met scherpe tandjes (De Morgen, 23/04/ 08, Bart Steenhaut)

Niet dat hij vaak als dusdanig erkend wordt, maar als zanger van Aroma Di Amore behoort Elvis Peeters tot de speerpunten van de Nederlandstalige new wave. Als taalvirtuoos kent hij in Vlaanderen zijn gelijke niet, en het hoeft bijgevolg niet te verwonderen dat de zanger ook wat romans en verhalenbundels heeft gepubliceerd. Maar kijk, nadat Aroma onlangs al een handvol reünieconcerten speelde, is er nu voor het eerst in elf jaar ook weer een nieuwe cd van De Legende, zijn andere groep.

Op Bijt! Bijt! Bijt! profileert De Legende zich als de Vlaamse evenknie van Nick Cave & The Bad Seeds en Tom Waits: eigenzinnige artiesten met een individuele visie die indruist tegen alles wat op dat moment hip of modieus is. Peeters zingt als een bezetene, schrijft teksten die even absurd als virtuoos zijn, en gaat te keer als een stier op een rode lap. Niet zelden lijken ze het werk van een geniale gek die uit principe de kant van de zwakste kiest. Dat levert een intense cd op waarbij ’Hondenlied’ het midden houdt tussen opgefokte country en een losgeslagen Balanescu Quartet. Het prettig gestoorde ’Konijn’ is even kort als explosief, en het indringende ’Zwart ondergoed’ - waar zowaar een zucht sax doorheen waait - klinkt onbehaaglijk als een stalker die plots op het televisieschermpje van je parlofoon verschijnt.

Het enige wat je op Bijt! Bijt! Bijt! kunt aanmerken, is dat het groepsgeluid bij momenten meer aan 1988 dan 2008 doet denken. Maar daar staan songs - én teksten - tegenover die in het Nederlands met niets of niemand te vergelijken zijn. Kortom: een plaat die je onmogelijk onverschillig kan laten. (Stroom/Bertus)

De Legende bijt weer (De Standaard 4/04/08, Inge Schelstraete)

Elvis Peeters schrijft romans, verhalen, kinderboeken en toneelstukken, en natuurlijk ook songteksten. Met ’Bijt! Bijt! Bijt!’ laat zijn groep De Legende eindelijk nog ’s van zich horen.

’De meeste mensen vinden het een vieze hoes’, zegt Elvis Peeters bedachtzaam, terwijl hij nog eens naar de opengesperde bek van een tropische vis kijkt. ’Ook in de groep was er wat discussie over, maar de ontwerper heeft met de kleur gespeeld, de vishaak zichtbaarder gemaakt en de foto gekanteld, tot iedereen vond dat het kon.’

Wat er onder de hoes van Bijt! Bijt! Bijt! zit, is anders absoluut niet vies: donkere, broeierige teksten op hoog niveau, het dadaïstische grapje ’Konijn’, mooie arrangementen van Geert Waegeman en verwijzingen naar het punkverleden van Peeters in ’Aroma di Amore’ - in het eerste nummer van de plaat al meteen Sex Pistols én Stranglers. Peeters, sinds jaar en dag een groene jongen, moet straks nog naar een partij hout gaan kijken - ’ik verwarm met een speksteenkachel: van twee uur stoken heb je 24 uur warmte’ - dus we steken meteen van wal.

Er staat rock op de plaat, zwarte ballades maar ook ruwe folk - u verwijst zelf naar de Deense folkgroep Under Byen op uw website. Toch klinkt de cd als een geheel.

’Dat is de verdienste van Geert Waegeman. Hij had een jaar bij Bart Peeters gespeeld en wou nog eens de volledige productie van een plaat doen. We hebben hem de vrije hand gegeven - hij mocht de cd alleen niet te proper maken - en we zijn er blij om. Het heeft toch een jaar geduurd eer alles op tape stond: Geert werkt zelden in een studio. We hebben opgenomen in huiskamers, repetitieruimten... overal sleurde hij zijn opnameapparatuur naartoe. Voor ons werkt dat. Koen (Van Roy, drums en sax, red.) en Chris (Carlier, bas, red.) spelen ook in jazzgroepen: zet die ergens waar een asbak staat, en ze zullen er klank uit halen. En dat de plaat zoveel breder gaat: ik luister naar steeds meer dingen, rock is er maar een deel van. Via iets als Godspeed You! Black Emperor belandt een mens al eens bij strijkkwartetten van Bartok.’

U schrijft verhalen, romans en nu ook poëzie. Zijn songteksten poëzie?

’Voor mij is er een hemelsbreed verschil tussen poëzie en songteksten. Volgende winter breng ik voor het eerst een dichtbundel uit: ik zou daar geen songtekst inzetten. Een songtekst komt pas echt tot leven met muziek erbij. (denkt) Sommige teksten zijn wel zo goed dat ze op papier blijven werken, maar is het dan poëzie? Ik zou het zo zeggen: niet elke songtekst is poëzie en niet elk gedicht is een songtekst, maar ze kunnen elkaar overlappen.’

Schrijvende rockers worden vrij goed aanvaard, terwijl dat met zingende acteurs of acterende zangers wel iets anders is.

(lacht) ’Ik denk dat het ervan afhangt of die persoon iets mee te delen heeft. Iemand als Nick Cave heeft dat duidelijk wel. En dan is het maar de vraag wat je nodig hebt om uit te drukken wat je wilt: ik heb luisterspelen voor de VRT geschreven, daar betrok ik ook meteen muziek bij.’

U schrijft vaak samen met uw vrouw, Nicole Van Bael.

’In ons geval werkt dat. Het gros van het schrijfwerk doe ik. Nicole schrijft ook, maar is vooral regisseur van de teksten. Ze grijpt veel meer in dan een redacteur: ze maakt van een man een vrouw, verandert de sfeer of de omgeving... we discussiëren daar dan wel eerst uitgebreid over. Maar zij heeft minder schrijfwerk nodig om resultaat te boeken. Ze kan goed overzicht bewaren en organiseren, en dat gebruikt ze ook in de literatuur. Maar het kortere werk, de songteksten en gedichten, die schrijf ik alleen.’

U hebt vorig jaar de ’Spoon River Anthologie’ van Edgar Lee Masters vertaald, en ook in ’Bijt! Bijt! Bijt!’ speelt die sfeer uit het zuiden van de States. Fan?

’Ik heb bijna alles van William Faulkner gelezen, dus ja. Maar ik ben daar nog nooit geweest en zal er ook niet vlug raken. Mijn ecologische voetafdruk is al zo schandalig groot - veel gereisd in mijn jonge jaren - dat ik niet meer wil vliegen. Uit die verhalen spreekt ook een trager tempo en dat is zeker een van de aantrekkelijke aspecten ervan. Dat tragere tempo probeer ik ook hier te bereiken. Daarom heb ik bijvoorbeeld geen gsm. Je kunt niet denken ’ik neem een gsm en zal het gebruik wel onder controle houden’ - dan verlies je energie door de controle te proberen te bewaren.’

Naast gelauwerde romans als ’De ontelbaren’ bent u altijd muziekprogramma’s blijven maken.

’Het podium is een biotoop die ik niet zou kunnen missen. Ik heb het contact met een publiek nodig. Ik ben het er ook niet mee eens dat literatuur op een podium per definitie geen Grote Literatuur is. Peter Holvoet-Hansen, de dichter, geeft ongelooflijke optredens. Af en toe zit hij er ook goed naast, maar de literatuur die hij heeft geschreven, wordt er niet minder om. Maar als hij goed is, dan geeft hij lagen meerwaarde aan zijn teksten, die je al lezend nooit zou hebben ontdekt.’

’Bijt! Bijt! Bijt!’ is uit op Donor Publishing

De Legende ’Bijt!Bijt!Bijt!’ (RIFRAF, 0408)

Vorig jaar stond De Legende plots weer op het podium, meer bepaald in de Molens van Orshoven (Leuven). Het werd meteen een van de meest indringende concerten van 2007. Elvis Peeters en kornuiten bleken nog steeds het heilige vuur te bezitten. Moeiteloos koppelden ze Antonin Artaud aan Lou Reed en Kierkegaard aan de Sex Pistols. Met de nieuwe CD levert De Legende het bewijs dat dit toen geen toevalstreffer was. ’Bijt!Bijt!Bijt!’ is sterk ontvalbaar materiaal gehuld in een gitzwarte verpakking. Hier geen romantiek ondanks titels als ’Sentiment’ en ’Maanlied’ maar rauw naturalisme. Relaties en verlies leiden tot pure horrorverhalen. Peeters declameert en/of zingt zijn teksten nog steeds op een dergelijk indringende wijze dat elk woord in je geheugen gegrifd blijft. Bassist Chris Carlier, toetsenist-componist Geert Corbeels, Koen Van Roy (sax en drums) en multi-instrumentalist Geert Waegeman ontpoppen zich afwisselend als punkcombo en als leveranciers van de donkerste ritmen en melodielijnen. Een tranche de vie uit een wereld waar het zonlicht voorgoed verdween. En nu maar hopen dat ze terug gaan toeren.

Recensie ’Een oor is een oor’ (De Standaard)

’Een oor is een oor’ is een knap verpakte mini-cd, waarop invloeden uit klassiek, chanson en zigeunermuziek doorklinken zonder dat dit afbreuk doet aan de manifeste rockspirit van De Legende. Het gezelschap bedient zich van weinig voor de hand liggende instrumentaties en weet de aforisch aandoende teksten van Peeters op een sfeervolle manier te ondersteunen. Taalcreativiteit en verbale spitsvondigheid blijven trouwens een van ’s mans grote troeven. de zanger speelt met contrasten en paradoxen, zwalkt tussen cynisme en absurdisme, maar slaagt er met zijn trefzekere beelden in een herkenbaar universum te scheppen. ’Een goedkoop avonturier’ zou bijvoorbeeld de synopsis vooreen filmscenario kunnen zijn; ’Bang Blin Boos’ is opgefokte delta)blues en ’Het Oor/Het Oog van Sören Kierkegaard’ een indringend verhaal dat op een onstuimige, haast dionysische manier wordt verklankt.

Ook Eros en Thanatos zijn op deze cd weer ruimschoots aanwezig: het eerste in ’Meisje plooit’, een al wat ouder nummer dat nu zijn definitieve vorm heeft gevonden: het tweede in ’Dodenlied’, een spotlitanie die je al na enkele glaasjes perfect kunt meezingen. Peeters houdt ervan de luisteraar op het verkeerde been te zetten: zo gaat ’Antonin Artaud’ eigenlijk over Vincent Van Gogh en (een beetje) over Beckett. Maar met de grondlegger van het theater van de wreedheid heeft hij wèl een confronterende ingesteldheid gemeen. U hebt het la begrepen: het nieuwste werkstuk van De Legende staat garant voor een boeiende luisterervaring.