Persreacties

Schoonheid in het onverwachte

Wouter Hillaert, De Morgen , 31 januari 2007

Op scène hebben oude rotten Elvis Peeters, Koen Van Roy en Gerrit Valckenaers iets van autistische laboranten die niet uit hun jeugdbroek zijn gegroeid. Maar hun combinatie communiceert des te meer. Elvis Peeters en co. zoeken hoe literatuur als muziek extra betekenis kan meedelen.

"Laten we elkaar niet te veel begrijpen", loopt Peeters boven zijn micro te ijsberen, terwijl het publiek nog volop binnendruppelt. "Onbegrip houdt het denken dynamisch." Hij voorafspiegelt daarmee niet alleen de schurende schwung die zich door zijn literaire stukjes en zijn eigen kromme liedjes zal ontwikkelen. Het is ook een knipoog naar de oude Nietzsche, die Peeters in zijn literaire concert aan het woord laat vlak voor diens mentale breuk in Turijn in 1889. Hij viel op straat rond de nek van een geslagen paard en werd gek.

Tot dan was de filosoof, hier benoemd als ’de professor’, op zijn lange wandelingen op zoek naar een ander soort kennis. Niet die van feit en abstractie, maar die uit een eigen subjectieve ervaring van het alledaagse: zoals de logica in het wasgoed dat hangt te drogen recht tegenover het café waar hij af en toe zijn grappa komt drinken. Wat valt daaruit af te leiden? Peeters vertelt zijn stukjes verhaal bedrieglijk eenvoudig, vanuit de blik van de café-uitbater. Het doet zijn spontane filosofische bijgedachten opvallen als rode bloemen op een wit laken. "De mens verwacht te veel van het uitzonderlijke en te weinig van het alledaagse. Schoonheid ontstaat uit het onverwachte." Ook vindt Peeters bij Nietzsche een bekrachtiging van zijn ’dansende gedachten’, zijn ’woorden als melodieën’. Ze treffen.

Zo zoekt de hele voorstelling naar hoe literatuur als muziek extra betekenis kan meedelen. Van Roy en Valckenaers bewerken onder Peeters’ solopodium een hele reeks onverwachte instrumenten, van trapaccordeon tot keteldrum. Het lijkt wel een antiekwinkel die begint te dansen en je kwiek mee op de vloer vraagt. Weigeren kan moeilijk. Het Paard van Nietzsche is een mooie ode aan onaangepastheid, een allesbehalve alledaagse combinatie van intelligentie en openheid voor wat daarnaast kan bestaan. Speelsheid vooral.