Persreacties

’De Morgen’, 17 januari 2003

Elvis Peeters trekt dezer dagen rond met La Maison Bleue. Hij beloofde ’literatuur met de kracht van een concert, een concert met de subtiliteit van literatuur’. Hij houdt woord.

Iedereen mag mee het podium op. Het doet er denken aan grootmoeders keuken, een zolder, een vervlogen speelgoedkamer. Belast met die twijfel zijn de jenever, het bloemetjeskleed dat over vier tafeltjes hangt, de speelgoedinstrumenten en de twee oude platendraaiers. De ’tourne-disques’ om het geheel in de juiste sfeer te plaatsen. In gedachten lopen we door het Brussel van de late jaren vijftig. La Maison Bleue, de legendarische platen- annex electriciteitszaak, heeft haar deuren geopend. Tino Rossi doet de hoofdstad aan, noord en zuid worden met elkaar verbonden, de Marollen worden kaalgeplukt, maar ook dat dient de vooruitgang. Dat alles echter maar ter zijde, want Elvis Peeters’ nieuwe voorstelling gaat over de liefde. De Grote Liefde.

" Het is mooi geweest", berust de verteller die niet meer onder ons is. In het anderhalf uur dat daarop volgt, legt hij uit waarom en we begrijpen hem. ... Dat moet zeer doen, maar Peeters brengt het verhaal op zo’n zoete, karige manier dat het iets moois krijgt. ... Het woord muziek is voor een keertje niet toereikend. Wat Valckenaers en Van Roy maken met hun basklarinet en sopraansax, een oud speelgoedorgel, een klokkenspel, een sampler, een banjo, een trommelend speelgoedbeertje en een percussiestel van een kapotte elpee, een kop en twee kommetjes, is meer dan dat. Het is de regen, een dans met de wangen tegen elkaar, een hand onder een rok, een Brussel waar de romantiek over de straatstenen rent, een kus van Edith Piaf, een café waar te veel gedronken wordt. ... Een perfect onvolmaakt literair concert.