Elvis Peeters

Persreacties

elvis — 2009-10-17T17:46:16Z

- Literair concert: De sfeer van grote dagen

Videofragment

elvis — 2007-10-15T13:35:06Z

La Maison Bleue

Persreacties

elvis — 2007-09-27T13:17:46Z

Schoonheid in het onverwachte

Wouter Hillaert, De Morgen , 31 januari 2007

Op scène hebben oude rotten Elvis Peeters, Koen Van Roy en Gerrit Valckenaers iets van autistische laboranten die niet uit hun jeugdbroek zijn gegroeid. Maar hun combinatie communiceert des te meer. Elvis Peeters en co. zoeken hoe literatuur als muziek extra betekenis kan meedelen.

"Laten we elkaar niet te veel begrijpen", loopt Peeters boven zijn micro te ijsberen, terwijl het publiek nog volop binnendruppelt. "Onbegrip houdt het denken dynamisch." Hij voorafspiegelt daarmee niet alleen de schurende schwung die zich door zijn literaire stukjes en zijn eigen kromme liedjes zal ontwikkelen. Het is ook een knipoog naar de oude Nietzsche, die Peeters in zijn literaire concert aan het woord laat vlak voor diens mentale breuk in Turijn in 1889. Hij viel op straat rond de nek van een geslagen paard en werd gek.

Tot dan was de filosoof, hier benoemd als 'de professor', op zijn lange wandelingen op zoek naar een ander soort kennis. Niet die van feit en abstractie, maar die uit een eigen subjectieve ervaring van het alledaagse: zoals de logica in het wasgoed dat hangt te drogen recht tegenover het café waar hij af en toe zijn grappa komt drinken. Wat valt daaruit af te leiden? Peeters vertelt zijn stukjes verhaal bedrieglijk eenvoudig, vanuit de blik van de café-uitbater. Het doet zijn spontane filosofische bijgedachten opvallen als rode bloemen op een wit laken. "De mens verwacht te veel van het uitzonderlijke en te weinig van het alledaagse. Schoonheid ontstaat uit het onverwachte." Ook vindt Peeters bij Nietzsche een bekrachtiging van zijn 'dansende gedachten', zijn 'woorden als melodieën'. Ze treffen.

Zo zoekt de hele voorstelling naar hoe literatuur als muziek extra betekenis kan meedelen. Van Roy en Valckenaers bewerken onder Peeters' solopodium een hele reeks onverwachte instrumenten, van trapaccordeon tot keteldrum. Het lijkt wel een antiekwinkel die begint te dansen en je kwiek mee op de vloer vraagt. Weigeren kan moeilijk. Het Paard van Nietzsche is een mooie ode aan onaangepastheid, een allesbehalve alledaagse combinatie van intelligentie en openheid voor wat daarnaast kan bestaan. Speelsheid vooral.

Videofragment

elvis — 2007-09-27T13:12:07Z

Persreacties

elvis — 2007-09-27T12:27:55Z

'De Morgen', 17 januari 2003

Elvis Peeters trekt dezer dagen rond met La Maison Bleue. Hij beloofde 'literatuur met de kracht van een concert, een concert met de subtiliteit van literatuur'. Hij houdt woord.

Iedereen mag mee het podium op. Het doet er denken aan grootmoeders keuken, een zolder, een vervlogen speelgoedkamer. Belast met die twijfel zijn de jenever, het bloemetjeskleed dat over vier tafeltjes hangt, de speelgoedinstrumenten en de twee oude platendraaiers. De 'tourne-disques' om het geheel in de juiste sfeer te plaatsen. In gedachten lopen we door het Brussel van de late jaren vijftig. La Maison Bleue, de legendarische platen- annex electriciteitszaak, heeft haar deuren geopend. Tino Rossi doet de hoofdstad aan, noord en zuid worden met elkaar verbonden, de Marollen worden kaalgeplukt, maar ook dat dient de vooruitgang. Dat alles echter maar ter zijde, want Elvis Peeters' nieuwe voorstelling gaat over de liefde. De Grote Liefde.

" Het is mooi geweest", berust de verteller die niet meer onder ons is. In het anderhalf uur dat daarop volgt, legt hij uit waarom en we begrijpen hem. ... Dat moet zeer doen, maar Peeters brengt het verhaal op zo'n zoete, karige manier dat het iets moois krijgt. ... Het woord muziek is voor een keertje niet toereikend. Wat Valckenaers en Van Roy maken met hun basklarinet en sopraansax, een oud speelgoedorgel, een klokkenspel, een sampler, een banjo, een trommelend speelgoedbeertje en een percussiestel van een kapotte elpee, een kop en twee kommetjes, is meer dan dat. Het is de regen, een dans met de wangen tegen elkaar, een hand onder een rok, een Brussel waar de romantiek over de straatstenen rent, een kus van Edith Piaf, een café waar te veel gedronken wordt. ... Een perfect onvolmaakt literair concert.

Videofragment

elvis — 2007-09-27T11:10:31Z

De Ontelbaren

Persreacties

elvis — 2007-09-27T11:10:18Z

Een mysterieuze cirkel

De Morgen 21/2/05

Elvis Peeters zwerft al jaren rond in het niemandsland tussen muziek en theater. Donderdagavond ging de nieuwste productie van deze duizendpoot in première in het Mechelse kc nOna. De Vlaamse Elvis werd op zijn intrigerende tocht door Gerrit Valckenaers en Koen Van Roy begeleid. De reis bleek een cirkel waarin muziek en literatuur onderhuids samengaan.

In zijn nieuwe roman De ontelbaren vertelt Peeters over miljoenen immigranten die hier komen wonen. De tocht van de ik-figuur naar hier vormt de proloog van het boek en tevens de basis van deze voorstelling. De opstelling op het podium is die van een klein ensemble. Je verwacht dan ook een zanger met twee begeleiders, maar je krijgt een voorlezer die zowel meedeint op het ritme van de muziek als ertegen invaart. Peeters' stem laveert door de knappe soundscapes van Valckenaers en Van Roy en het is niet de eerste keer dat dit trio samenwerkt. Zo was er twee jaar terug nog het excellente La Maison Bleue. Peeters is al sinds zijn dagen van Aroma di Amore een opgemerkte figuur op de Vlaams podia en staat ook literair zijn mannetje.

De twee kompanen hebben eveneens een ongewoon curriculum. Gerrit Valckenaers is samensteller van het Klara-programma Mixtuur en componeerde muziek voor de voorstellingen van Pascale Platel, Koen Van Roy richtte het befaamde Cro Magnon op en speelde onder meer bij Olla Vogala. Samen verwonderen ze de luisteraar met veel percussie en allerlei blaasinstrumenten waaronder de sax, klarinet en melodica. Ook een mandoline duikt op. Het hoofdaccent ligt echter vooral op subtiele elektronica. De vaak abstracte geluiden kunnen soms omslaan in zwierige, guitige melodietjes in de stijl van Nino Rota, de huiscomponist van Fellini. Andere keren is de sfeer dan weer lichtjes latin, jazzy of zelfs oriëntaals. Een enkele maal speelt de voorlezer ook zelf klarinet of zingt hij.

Peeters is een onderhoudend verteller, met een mysterieus verhaal waarin raadselachtige tekens een grote rol spelen. Hij weet overtuigend een broeierige stemming op te roepen. Soms goochelt hij met rake beelden en geregeld duikt een onstuitbare humor op die nooit geforceerd overkomt. De tekst is af, maar maakt meteen nieuwsgierig naar het vervolg in de roman. Ook opmerkelijk is dat de voorstelling moeiteloos anderhalf uur lang boeit. De optie om de muziek soms te laten ophouden, zorgt voor een paar ritmebreuken, maar geeft het geheel dan weer meer een concertkarakter. Wie De ontelbaren kan meepikken, moet niet aarzelen: zien.